Instituten weten dat een “goede” beurs is gebouwd op falen

Een beurs van institutionele kwaliteit voert transacties uit tegen voorspelbare prijzen, handhaaft duidelijke limieten, weerstaat pieken in het verkeer en beschermt handelaren tegen het per ongeluk beïnvloeden van de markt met grote orders. Echter, een echt goede beurs wordt bepaald door hoe deze zich gedraagt wanneer de markten instorten. Met andere woorden, wat een beurs goed maakt is het vermogen om te presteren wanneer de markten chaotisch worden, niet hoe gepolijst deze aan de oppervlakte lijkt.

Vorig jaar bracht CoinDesk zijn November 2025 Beursbenchmark, met 81 beurzen beoordeeld op governance, vergunningen, audits, KYC, bewijs van reserves, uptime en andere metrics. Het is een nuttige referentie en toont vooruitgang op alle fronten. Het aantal "Top-Tier" beurzen is gestegen. Meer platforms delen nu bewijs dat ze daadwerkelijk de activa bezitten die zij claimen, ondergaan audits en gestandaardiseerde due diligence-vragenlijsten. Het is zeker een stap in de goede richting.

Maar alleen referenties beantwoorden niet de diepere vraag: Gedraagt de beurs zich daadwerkelijk voorspelbaar wanneer het ertoe doet?

De verfijning van een platform bij onboarding, zoals beweringen over betere wisselkoersen dan een ander platform, mag niet worden verward met het vermogen om transacties uit te voeren en enorme volumes aan te kunnen. Onze handelaren stelden verschillende operationele vragen: kan het systeem het enorme aantal prijsupdates verwerken dat moderne handel genereert, hoe worden uitvoeringen bepaald, en hoe wordt marktdata samengesteld en verspreid? We stelden ook vragen om ons voor te bereiden op momenten van extreme volatiliteit: kan het systeem omgaan met het enorme volume prijsupdates dat moderne markten genereren? Hoe worden uitvoeringen daadwerkelijk bepaald wanneer liquiditeit verdwijnt? Hoe wordt marktdata samengesteld en verspreid onder stress?

Hoewel velen hebben betoogd dat de huidige marktfase gericht is op institutionele beleggers, blijven de meeste beurzen marktstructuren hanteren die zijn ontworpen voor retailstromen. Dit omvat matching engines die snelheid verkiezen boven eerlijkheid, het verbergen van orderrouteringsinformatie (waar institutionele handelaren op vertrouwen om te begrijpen hoe hun orders worden behandeld), hefboomwerking die verdwijnt tijdens momenten van volatiliteit en afwikkelingsprocessen die vertrouwen en Telegram-berichten vereisen. Dat is niet institutioneel. Dat is retail, in een vermomming.

De recente liquidatiegolf op 10 oktober herinnerde ons eraan hoe snel de spanning in deze markten kan oplopen. Bijna $20 miljard aan gehevelde posities werd binnen 24 uur op beurzen weggevaagd. Zo'n uitverkoop kan in elke markt voorkomen, zelfs in traditionele markten.

Maar in TradFi worden die momenten beheerst door gedocumenteerde, afdwingbare draaiboeken. Controles zoals circuit breakers, volatiliteitsbanden of formele faillissementsregels worden allemaal gehandhaafd. In crypto zijn die regels vaak vaag of afwezig. Beslissingen kunnen geïmproviseerd aanvoelen. En dat is het verschil: niet dat volatiliteit niet voorkomt, maar dat reacties niet altijd consistent of transparant zijn.

Wat telt, is hoe beurzen zich tijdens het evenement hebben gedragen. Werden de orders van gebruikers uitgevoerd tegen de verwachte prijzen? Werden margin calls eerlijk afgehandeld? Was het systeem stabiel? Volgde het handelsplatform zijn eigen regels of stelde het ter plekke nieuwe regels op?

Een goed handelsplatform wordt niet bepaald door hoe het hefboomwerking promoot. Het wordt beoordeeld op hoe het de situatie aanpakt wanneer er iets misgaat. Stresssituaties zouden geen nieuwe risico's moeten creëren, maar ze zullen wel de risico's blootleggen die er al waren. Particuliere handelaren zijn hier niet het probleem. Het probleem is de verouderde marktstructuur uit de vroege dagen van crypto, die niet is ontworpen om de schaal te verwerken die we tegenwoordig zien. Er is een reden waarom elke institutionele markt waarde hecht aan diepte, en een groot deel van die diepte komt daadwerkelijk voort uit particuliere deelname. Particuliere handelaren brengen vaak directionele instroom, hechten minder waarde aan het behalen van de absolute beste prijs bij elke transactie, en blijven actief gedurende verschillende marktomstandigheden. Die kwaliteiten ondersteunen daadwerkelijk nauwere spreads en efficiëntere markten voor iedereen.

Maar niet alle deelnemers profiteren gelijkelijk. Market makers en high-frequency traders kunnen gedijen op high-frequency retailflow. Maar instellingen die grote bedragen moeten verplaatsen, zoeken niet naar handel in stukken van $1.500. Zij hebben behoefte aan echte diepte in de markt, voorspelbare prijsstelling en duidelijke regels.

Dus het probleem is niet wie er handelt; het is hoe de markt is gestructureerd. Wanneer instellingen moeten gebruikmaken van systemen die zijn gebouwd voor kleine, mobielgerichte handel, waarbij onduidelijk is hoe orders worden geordend, prijzen snel veranderen en transacties niet altijd consistent worden uitgevoerd, lopen ze extra kosten en ongelijke risico’s. In volwassen markten bepalen beurzen hoeveel prijsupdates tegelijk kunnen worden verzonden, zodat de prijzen die u bovenaan het scherm ziet daadwerkelijk verhandelbaar zijn, en niet slechts vluchtige koersnoteringen om een voordeel te behalen.

Dat gaat niet over het beperken van particuliere handelaren; het gaat erom het systeem eerlijk te houden. Zowel particuliere handelaren als instellingen kunnen samen gedijen, maar ze hebben infrastructuur nodig die voor beiden is gebouwd. Dat is wat een beurs echt institutioneel maakt. De CoinDesk benchmark is een stap voorwaarts. Het legt data op tafel. Het verhoogt de ondergrens. En voor marktdeelnemers die hun zorgvuldigheid betrachten, is het een nuttig uitgangspunt. Maar we mogen scorekaarten niet verwarren met verbeteringen aan de onderliggende marktstructuur.

We kunnen iets niet institutioneel noemen alleen omdat de gebruikers dat zijn. Een goede beurs is saai. Transparant. Beproefd. Ontworpen voor schaal. Dat is de echte maatstaf. De meeste crypto-beurzen willen worden behandeld als institutionele platforms. Sommigen streven er zelfs naar om de geloofwaardigheid te evenaren van de beurzen en prime brokers die de traditionele financiële wereld domineren. Maar het is de structuur die die status verdient, niet de branding.

De vroege technologische voorsprong en wereldwijde reikwijdte die crypto-platforms hebben opgebouwd, zijn reëel. Maar deze kunnen niet worden behouden zonder diepere investeringen in de infrastructuur waarop institutionele deelnemers daadwerkelijk vertrouwen: vlekkeloze uitvoering, zichtbare kredietwaardigheid en voorspelbaar gedrag onder druk. Dat is wat een handelsplatform onderscheidt van een goede beurs.