Gecentraliseerde Beurzen Zijn Nog Steeds de Favoriete Cryptomunten Witwasmiddelen van Criminelen

Deze zomer werd Roman Storm, medeoprichter van de beruchte crypto-mixer Tornado Cash, door de federale rechtbank in New York schuldig bevonden aan samenzwering om een niet-gelicentieerd geldtransmissiebedrijf te exploiteren.

Aanklagers vierden de veroordeling van Storm als een grote overwinning in de strijd tegen witwassen van cryptogeld, maar de realiteit is complexer.

Jarenlang hebben toezichthouders mixers zoals Tornado Cash behandeld als de ultieme dreiging op het gebied van witwassen. Anoniem, ondoorzichtig en ogenschijnlijk speciaal ontworpen voor criminelen, is het gemakkelijk te geloven dat deze tools de meerderheid van het crypto-witwassen aansturen. Maar de cijfers vertellen een ander verhaal.

De meest populaire witwasmotoren voor cryptocurrency zijn geen cash mixers, maar gecentraliseerde exchanges: grote, merknaam handelsplatformen die gelicentieerd, gereguleerd en openlijk verbonden zijn met het wereldwijde banksysteem. Deze exchanges lijken sterk gereguleerd en goed gecontroleerd, met compliance-teams en “Know Your Customer” (KYC) verificatiecontroles; echter, in de praktijk laten zij criminele activiteiten toe om te floreren, en fungeren zij als de primaire in- en uitstaproutes voor vuile crypto.

Om cryptowitwassen echt tegen te gaan, moeten regelgevers hun inspanningen richten op het versterken van KYC-vereisten en het toezicht houden op de gecentraliseerde beurzen waar het merendeel van het witwassen plaatsvindt.

Gecentraliseerde beurzen zijn witwascentra

Gedurende 2024 werd het merendeel van de illegale cryptofondsen via gecentraliseerde beurzen geleid, volgens een Chainalysis-rapport 2025.

Gecentraliseerde beurzen zijn de plekken waar criminelen naartoe gaan om hun vuile crypto om te zetten in besteedbaar contant geld. Zij vormen de laatste stap in de meeste witwasconstructies: het moment waarop illegale middelen worden ingewisseld voor dollars, euro's of yen en worden overgeheveld naar echte banken.

Criminelen voelen zich tot deze platforms aangetrokken om dezelfde redenen als legitieme handelaren: liquiditeit, snelheid en wereldwijde bereik. Een mixer zoals Tornado Cash kan fondsen on-chain verhullen, maar kan ze niet omzetten in contant geld en overmaken naar een bankrekening — alleen een beurs met diepe liquiditeit en fiatverbindingen kan dat. Vaak steunen gecentraliseerde beurzen op nalevingsprogramma’s die onderbemand zijn, slecht worden gehandhaafd, of ondermijnd worden door permissieve jurisdictieregels, waardoor illicitie transacties door de mazen van het net glippen.

Zaken met hoge zichtbaarheid van handhaving hebben blootgelegd hoe systemisch dit probleem is. Het Amerikaanse ministerie van Justitie’s 2023 schikking met Binance onthulde dat de vooraanstaande beurs transacties had verwerkt die verband houden met ransomware, darknetmarkten en gesanctioneerde entiteiten. De beurs heeft sindsdien de nalevingsinspanningen opgevoerd en in 2023 $213 miljoen aan deze divisie besteed. BitMEX werd eveneens veroordeeld tot een boete van $100 miljoen nadat het schuldig had gepleit aan overtredingen van de Bank Secrecy Act (de oprichters en voormalige leidinggevenden van BitMEX, Arthur Hayes, Ben Delo en Samuel Reed, pleitten schuldig aan gerelateerde beschuldigingen en werden later gratie verleend door de Amerikaanse president Donald Trump.).

De regelgevende aandacht richten op mixers terwijl beurzen de primaire fiat-poorten voor illegale fondsen blijven, is als het afsluiten van de ramen terwijl de voordeur wagenwijd open blijft.

KYC is niet de wonderoplossing die we doen voorkomen dat het is

Know Your Customer (KYC)-regels vormen de hoeksteen van crypto-compliance. Op papier beloven ze kwaadwillenden buiten te houden door identiteiten te verifiëren, transacties te screenen en verdachte activiteiten te signaleren. In werkelijkheid zijn het vaak slechts formaliteiten, een dun laagje zorgvuldigheid dat toezichthouders het illusie van veiligheid geeft, terwijl geraffineerde criminelen manieren vinden om het te omzeilen.

Zwakke KYC-processen vormen een probleem. Sommige beurzen accepteren identiteitsdocumenten van lage kwaliteit of vertrouwen op geautomatiseerde systemen die kunnen worden misleid met deepfakes of gestolen gegevens. Anderen besteden hun naleving volledig uit, waardoor het een contractuele vinkvak wordt in plaats van een actieve beveiliging. Zelfs wanneer het proces werkt, kan het vastberaden witwassers niet tegenhouden om gebruik te maken van lopers, schijnrekeningen of brievenbusfirma’s om de initiële controles te passeren.

Maar de grotere tekortkoming is structureel. KYC is ontworpen om individuele accounts te screenen, niet om witwaspraktijken op grote schaal te detecteren. Een gesanctioneerde entiteit zal wellicht nooit een account openen op haar eigen naam. In plaats daarvan spreidt zij transacties over tientallen tussenpersonen en leidt zij fondsen door lagen van schijnbaar legitieme accounts totdat ze bij een beurs aankomen die ze omzet in fiat. Tegen de tijd dat de fondsen het toezicht van het compliance-team bereiken, zijn ze vaak door zoveel handen gegaan dat het papieren spoor schoon lijkt.

Dit is waarom handhavingsmaatregelen tegen grote beurzen steeds weer dezelfde ongemakkelijke waarheid aan het licht brengen: compliance faalt niet omdat de regels niet bestaan; het faalt omdat de systemen die deze handhaven reactief, onderbemand en gemakkelijk te manipuleren zijn.

Versterking van gecentraliseerde beurzen tegen witwassen

Gecentraliseerde beurzen zullen altijd aantrekkelijke doelwitten zijn voor witwassers omdat zij het knooppunt vormen tussen crypto en fiat. Dat maakt handhaving niet alleen een kwestie van beleid, maar van ontwerp. Echte vooruitgang betekent verder gaan dan symbolische KYC-controles naar systemen die witwaspatronen in realtime detecteren, over rekeningen en jurisdicties heen.

Dat begint met het voorzien van compliance-teams van voldoende middelen om het tempo van de platforms die zij monitoren bij te houden. Het betekent het dichten van juridische mazen die beurzen in staat stellen te opereren vanuit vergunninggevende rechtsgebieden terwijl zij markten met een hoog risico bedienen, en het persoonlijk verantwoordelijk houden van leidinggevenden voor fraude wanneer de controles tekortschieten. Regelgevers moeten eisen, en verifiëren, dat beurzen bruikbare informatie met elkaar en met de rechtshandhaving delen, zodat criminelen niet eenvoudigweg van het ene naar het andere platform kunnen overstappen zonder opgemerkt te worden.

Dit is veel moeilijker dan het richten op cash-mixers.

Niets hiervan zal eenvoudig zijn, maar het is de enige manier om witwassen aan te pakken op de plekken waar het daadwerkelijk gebeurt. Zolang beurzen niet op structureel niveau worden versterkt, zullen handhavingsmaatregelen reactief blijven en zullen miljarden aan illegale fondsen blijven ontsnappen.