Hoskinson zou het mis kunnen hebben over de toekomst van gedecentraliseerde compute

De blockchain-trilemma dook opnieuw op bij Consensus in Hong Kong in februari, tot op zekere hoogte, Charles Hoskinson, de oprichter van Cardano, in het defensief – waarbij deelnemers gerustgesteld moesten worden dat hyperscalers zoals Google Cloud en Microsoft Azure niet een risico voor decentralisatie.

Er werd gesteld dat grote blockchain-projecten nodig hyperscalers, en dat men zich geen zorgen zou moeten maken over een enkel punt van falen omdat:

• Geavanceerde cryptografie neutraliseert het risico
• Multi-party computation distribueert sleutelmateriaal
• Vertrouwelijk rekenen beschermt gegevens in gebruik

Het argument was gebaseerd op het idee dat 'als de cloud de gegevens niet kan zien, de cloud het systeem niet kan beheersen,' en het werd daar gelaten vanwege tijdsbeperkingen.

Maar er is een alternatief voor Hoskinson’s argument ten gunste van hyperscalers dat meer aandacht verdient.

MPC en Confidential Computing Verminderen Blootstelling

Dit was enigszins een strategisch bolwerk in Charles’ betoog – dat technologieën zoals multi-party computation (MPC) en vertrouwelijke computing zorgen ervoor dat hardwareleveranciers geen toegang hebben tot de onderliggende gegevens.

Het zijn krachtige hulpmiddelen. Maar zij niet de onderliggende risico’s oplossen.

MPC verdeelt sleutelmateriaal over meerdere partijen zodat geen enkele deelnemer een geheim kan reconstrueren. Dit vermindert aanzienlijk het risico van een enkele gecompromitteerde knoop. Echter, de beveiligingsoppervlakte breidt zich uit in andere richtingen. De coördinatielaag, de communicatiekanalen en het bestuur van deelnemende knopen worden allemaal kritisch.

In plaats van te vertrouwen op één enkele sleutelhouder, is het systeem nu afhankelijk van een gedistribueerde groep actoren die zich correct moeten gedragen en van een correcte implementatie van het protocol. Het enkele kwetsbare punt verdwijnt niet. In feite wordt het simpelweg een gedistribueerd vertrouwensoppervlak.

Vertrouwelijke computing, met name trusted execution environments, brengt een andere afweging met zich mee. Data wordt tijdens de uitvoering versleuteld, wat de blootstelling aan de hostingprovider beperkt.

Maar Trusted Execution Environments (TEEs) vertrouwen op hardware-aanname. Ze zijn afhankelijk van microarchitecturale isolatie, firmware-integriteit en correcte implementatie. Academische literatuur, bijvoorbeeld, hier en hier, heeft herhaaldelijk aangetoond dat zijkanaal- en architectuurkwetsbaarheden blijven opduiken binnen enclave-technologieën. De beveiligingsgrens is smaller dan bij traditionele cloud, maar is niet absoluut.

Belangrijker nog, zowel MPC als TEEs opereren vaak bovenop hyperscaler-infrastructuur. De fysieke hardware, virtualisatielaag en toeleveringsketen blijven geconcentreerd. Als een infrastructuurprovider toegang tot machines, bandbreedte of geografische regio's controleert, behoudt hij operationele invloed. Cryptografie kan gegevensinspectie voorkomen, maar belemmert niet de doorvoersbeperkingen, stilleggingen of beleidsmaatregelen.

Geavanceerde cryptografische hulpmiddelen maken specifieke aanvallen moeilijker, maar ze elimineren het risico op falen op infrastructuurniveau niet. Ze vervangen eenvoudigweg een zichtbare concentratie door een complexere.

Het Argument ‘Geen Enkele L1 Kan Wereldwijde Compute Aan’

Hoskinson benadrukte dat hyperscalers noodzakelijk zijn omdat geen enkele Layer 1 de rekenkundige eisen van wereldwijde systemen aankan, met verwijzing naar de biljoenen dollars die hebben bijgedragen aan de bouw van dergelijke datacenters.

Natuurlijk, Layer 1-netwerken zijn niet ontworpen om AI-trainingslussen, high-frequency trading-motoren of enterprise analytics-pijplijnen uit te voeren. Ze bestaan om consensus te handhaven, staatstransities te verifiëren en duurzame data-beschikbaarheid te bieden.

Hij heeft gelijk over het doel van Layer 1. Maar wereldwijde systemen hebben vooral resultaten nodig die door iedereen geverifieerd kunnen worden, zelfs als de berekening elders plaatsvindt.

In de moderne cryptoinfrastructuur vindt zware berekening steeds vaker off-chain plaats. Wat van belang is, is dat de resultaten on-chain bewezen en geverifieerd kunnen worden. Dit vormt de basis van rollups, zero-knowledge systemen en verifieerbare compute-netwerken.

De focus leggen op de vraag of een L1 wereldwijde berekeningen kan uitvoeren, mist de kern van de zaak: wie beheert de uitvoering en opslaginfrastructuur achter de verificatie.

Als de berekening offchain plaatsvindt maar afhankelijk is van gecentraliseerde infrastructuur, erft het systeem gecentraliseerde faalpunten. De afwikkeling blijft in theorie gedecentraliseerd, maar de weg naar het produceren van geldige staatstransities is in de praktijk geconcentreerd.

Het probleem zou moeten liggen bij de afhankelijkheid op het infrastructuurniveau, niet bij de rekencapaciteit binnen Layer 1.

Cryptografische Neutraliteit Is Niet Hetzelfde Als Deelname Neutraliteit

Cryptografische neutraliteit is een krachtig concept en iets dat Hoskinson in zijn betoog gebruikte. Het betekent dat regels niet willekeurig kunnen worden gewijzigd, verborgen achterdeurtjes niet kunnen worden geïntroduceerd en het protocol eerlijk blijft.

Maar cryptografie draait op hardware.

Die fysieke laag bepaalt wie kan deelnemen, wie zich dat kan veroorloven en wie uitgesloten raakt, omdat doorvoersnelheid en latentie uiteindelijk worden beperkt door echte machines en de infrastructuur waarop ze draaien. Als de productie, distributie en hosting van hardware gecentraliseerd blijven, wordt deelname economisch beperkt, zelfs wanneer het protocol zelf wiskundig neutraal is.

In systemen met hoge rekencapaciteit is hardware de bepalende factor. Het bepaalt de kostenstructuur, wie kan opschalen, en de veerkracht onder censuurdruk. Een neutraal protocol dat draait op geconcentreerde infrastructuur is in theorie neutraal maar in de praktijk beperkt.

De prioriteit zou moeten verschuiven naar cryptografie in combinatie met gediversifieerd hardware-eigendom.

Zonder diversiteit in de infrastructuur wordt neutraliteit kwetsbaar onder druk. Als een kleine groep aanbieders werklasten kan beperken, regio's kan beperken of nalevingspoortjes kan opleggen, erft het systeem hun macht. Alleen eerlijkheid van regels garandeert geen eerlijke deelname.

Specialisatie Overtreft Generalisatie in Compute Markten

Concurrentie met AWS wordt vaak gepresenteerd als een kwestie van schaalgrootte, maar ook dit is misleidend.

Hyperscalers optimaliseren voor flexibiliteit. Hun infrastructuur is ontworpen om tegelijkertijd duizenden workloads te bedienen. Virtualisatielagen, orkestratiesystemen, tooling voor ondernemingscompliance en garanties voor elasticiteit – deze kenmerken zijn sterke punten voor algemene computertoepassingen, maar vormen ook kostendragers.

Zero-knowledge bewijsvoering en verifieerbare berekeningen zijn deterministisch, rekendicht, beperkt door geheugendoorvoersnelheid en pijplijngevoelig. Met andere woorden, zij belonen specialisatie.

Een doelgerichte verificatienetwerk concurreert op bewijs per dollar, bewijs per watt en bewijs per latentie. Wanneer hardware, verifieringssoftware, circuitontwerp en aggregatielogica verticaal geïntegreerd zijn, stapelt efficiëntie zich op. Het verwijderen van onnodige abstractielagen vermindert de overhead. Aanhoudende doorvoer op persistente clusters overtreft elastische schaalvergroting voor smalle, constante werklasten.

In computermarkten presteert specialisatie consequent beter dan generalisatie voor stabiele, taken met een hoog volume. AWS optimaliseert voor opties. Een speciaal toegewijd testnetwerk optimaliseert voor één klasse van werk.

De economische structuur verschilt ook. Hyperscalers prijzen zich in voor ondernemingsmarges en brede vraagvariabiliteit. Een netwerk dat is afgestemd op protocoleprikkels kan hardware anders afschrijven en prestaties afstemmen op voortdurende benutting in plaats van op kortetermijnverhuurmodellen.

De concurrentie draait om structurele efficiëntie voor een gedefinieerde werkbelasting.

Gebruik Hyperscalers, Maar Wees Er Niet Afhankelijk Van

Hyperscalers zijn niet de vijand. Zij zijn efficiënte, betrouwbare en wereldwijd gedistribueerde infrastructuurproviders. Het probleem is afhankelijkheid.

Een veerkrachtige architectuur maakt gebruik van grote leveranciers voor burst-capaciteit, geografische redundantie en edge-distributie, maar verankert kernfuncties niet bij één enkele aanbieder of een kleine groep aanbieders.

Afwikkeling, definitieve verificatie en de beschikbaarheid van kritieke artefacten moeten gehandhaafd blijven, zelfs als een cloudregio faalt, een leverancier de markt verlaat of beleidsbeperkingen worden aangescherpt.

Hier komen gedecentraliseerde opslag- en rekeninfrastructuren naar voren als een levensvatbaar alternatief. Bewijsstukken, historische gegevens en verificatie-invoeren mogen niet op discretionaire wijze door een aanbieder worden ingetrokken. In plaats daarvan zouden ze moeten voortbestaan op infrastructuur die economisch is afgestemd op het protocol en structureel moeilijk uit te schakelen is.

Hypescalers moeten worden gebruikt als een optioneel accelerator in plaats van iets fundamenteels voor het product. Cloud kan nog steeds nuttig zijn voor bereik en pieken, maar het vermogen van het systeem om bewijzen te produceren en te behouden waarop verificatie is gebaseerd, wordt niet beperkt door één enkele leverancier.

In een dergelijk systeem, als een hyperscaler morgen verdwijnt, het netwerk zou alleen maar vertragen, omdat de onderdelen die het meest van belang zijn, eigendom zijn van en worden beheerd door een breder netwerk in plaats van gehuurd te worden van een groot merk dat als knelpunt fungeert.

Dit is hoe je de ethos van decentralisatie in crypto kunt versterken.