Het Agentische Tijdperk Heeft een Netwerk Nodig

AI betreedt de handelsvloer. Niet als software, maar als acteur. Agenten analyseren niet alleen markten, ze sluiten ook deals, stellen voorwaarden vast en verplaatsen kapitaal via gedecentraliseerde rails waar afwikkeling definitief is. Voor institutionele crypto-diensten betekent dit snellere transacties, betere producten en geheel nieuwe blootstellingen.

Stel u nu twee agenten voor die een derivatencontract onderhandelen, maar verschillende cijfers vastleggen. De ene boekt $100 miljoen, de andere $120 miljoen. Wie is verantwoordelijk wanneer de kloof faalpunten of onderzoeken veroorzaakt? Dit is geen theorie, het is de realiteit van het agentiële tijdperk. AI leert, onderhandelt en handelt binnen financiële systemen waar zelfs kleine mismatches systemisch risico kunnen creëren.

Maar er is een groeiend probleem: agenten zouden kunnen handelen op basis van valse of niet verifieerbare gegevens met echte gevolgen. Eén AI-systeem gebruikt door de nationale gezondheidszorgaanbieder van het VK heeft een patiënt verkeerd gediagnosticeerd door te verwijzen naar een fictief “Health Hospital” met een nep postcode. Naarmate we verder gaan dan basisautomatisering, hebben we systemen nodig die zijn geworteld in verifieerbaarheid en verantwoordingsplicht. Net zoals het web HTTPS nodig had, heeft het agentische web een vertrouwd netwerk nodig.

Zonder een gedeeld geheugen (ook wel grootboek genoemd) lopen agenten uiteen. Tegenstrijdige gegevens veroorzaken fouten. Zonder controleerbare sporen worden ze ondoorzichtig, onverantwoordelijk, onbetrouwbaar en daardoor ongeschikt voor zakelijk gebruik.

Dit is geen verre scenario. De infrastrukturuele kloof bestaat al. Om het agentische tijdperk te navigeren, hebben we een fundament nodig dat is opgebouwd uit drie kernlagen:

• Gedecentraliseerde infrastructuur: Elimineert single points of control, waardoor veerkracht, schaalbaarheid en, vooral, duurzaamheid worden gegarandeerd, zonder te vertrouwen op enkele private entiteiten om de hele stack te beheren.
• Een vertrouwenslaag: Implementeert verifieerbaarheid, identiteit en consensus op protocolniveau, waardoor betrouwbare transacties mogelijk zijn over jurisdicties en systemen heen.
• Geverifieerde, betrouwbare AI-agenten: Handhaaft herkomst, certificeringen en verantwoordelijkheid, waardoor systemen controleerbaar blijven en deze actoren namens ons kunnen optreden.

Gedecentraliseerde netwerken moeten deze stapel verankeren. Agenten hebben systemen nodig die snel genoeg zijn om duizenden transacties per seconde te verwerken, identiteitskaders die grensoverschrijdend functioneren en logica die hen in staat stelt samen te werken en te collaboreren, niet alleen data uit te wisselen.

Om te kunnen opereren in gedeelde omgevingen, hebben agenten drie dingen nodig:

1. Consensus (overeenstemming bereiken over wat er daadwerkelijk is gebeurd)
2. Herkomst (identificeer wie het heeft geïnitieerd of beïnvloed en wie het heeft goedgekeurd)
3. Controleerbaarheid (traceer elke stap moeiteloos)

Zonder deze kunnen agenten zich onvoorspelbaar gedragen in afzonderlijke systemen. En aangezien ze altijd actief zijn, moeten ze duurzaam en betrouwbaar zijn door ontwerp.

Om deze uitdaging aan te gaan, moeten bedrijven bouwen op systemen die transparant, controleerbaar en veerkrachtig zijn. Beleidsmakers moeten open source-netwerken ondersteunen als de ruggengraat van betrouwbare AI. En leiders en bouwers in het ecosysteem moeten vertrouwen in de basis ontwerpen, niet later toevoegen.

Het agentische tijdperk zal niet alleen geautomatiseerd zijn. Het zal onderhandelbaar, samenstelbaar, verantwoord… en vertrouwd zijn, als we ervoor kiezen het op die manier te bouwen.